Pan rożeniec :)

Pan cyraneczka :)

Idzie zima :)

Pani cyraneczka :)

A w górach Bóg szronem rzeźbi na roślinkach przecudne kształty :)

Wędrowałyśmy sobie nieśpiesznie po górach, podziwiając kolory jesieni. Myślałam, że skoro jesteśmy w parku narodowym, to powinnyśmy spotkać jakieś ptaszki, nie wspominając o zwierzątkach, ale las był cichy. Jednak przechodząc przez polany rozglądałam się odruchowo po drzewach rosnących wokół, wiedząc, że sowy miałyby tam piękną jadłodajnię. Pewnie bym go nie zauważyła, gdyby już siedział, ale widziałam jak leci. Bezszelestnie. Puszczyk uralski. Podeszłam go skradając się brzegiem lasu. Zbliżyłam się, a on nie uciekł, chociaż mnie widział, jakby na mnie czekał. Problem polegał na tym, że siedział tyłem. Stałam tam, a potem siedziałam na ziemi trzymając wysoko aparat i modląc się, żeby odwrócił głowę w moją stronę, a ręce coraz bardziej mi cierpły. I odwrócił. Potem odleciał, ale usiadł nieco dalej, a ja znowu podeszłam i znowu modliłam się, żeby się odwrócił w moją stronę. I znowu się odwrócił. Tym razem na dłużej. Kiedy wreszczie odleciał do lasu, a ja wróciłam na szlak, unosiłam się nad ziemią. Tak sobie siedział, po prostu, a tyle mi przyniósł radości. Taki puszczyk :)

Zabawny jest ten płaskonos; patrzę i nie mogę się nie uśmiechnąć :)

Nie, to nie jest muszla. Taką falę wzbudziła moja ulubiona ptaszynka przy rozpędzie. Zgadnijcie kogo mam na myśli :)

Krakwy :)

Floyd i jego ulubiona zabawka :)

Rożeniec :)

Płaskonos. W zasadzie nawet nie trzeba przedstawiać. Płaski dziób służy mu do odcedzania jedzonka :)

Młoda czernica, samiczka :)

Cyraneczki :)

Ale pychota! Można się poczęstować? :)